ده نکته درباره غفلت مدیران در برنامه ریزی

• مدیران عالی تصور دارندمی توانند وظیفه برنامه ریزی را به دیگران تفویض کنند و بدین ترتیب خودشان رامستقیم درگیر مراحل برنامه ریزی و نظارت نمی کنند.
• برخی از مدیران عالی آن قدر درگیر مسائل جاری سازمان می شوند که وقت کافی صرف برنامه ریزی نمی کنند، در نتیجه برنامه ریزی در سطح پایین و بی ارزش می گردد.
• قصور مدیران در بیان و تدوین واضح اهداف به عنوان مبنایی برای فرموله کردن برنامه های بلند مدت و کوتاه مدت از دیگر غفلت های مدیران است.
• قصور مدیران نسبت به درگیر ساختن مدیران اجرایی در شکل گیری و تدوین برنامه ریزی نیز از جمله غفلت های مدیران است.
• قصور مدیران در بکار گیری و عملیاتی کردن واقعی برنامه ها بعنوان معیاری برای ارزیابی عملکرد واحدها و مدیران سطوح مختلف.
• قصور مدیران در خلق و ایجاد جو موافق و حمایت از برنامه ریزی ( جلب نظر مدیران و کارکنان در همراهی برنامه ) نیز از دیگر غفلت ها است.
• تصور غلط مدیران نسبت به اینکه برنامه ریزی جامع از سایر جنبه های فرآیند مدیریت مجزا است و به این ترتیب به صورت گسسته و مرحله ای عمل می کنند.
• تدوین برنامه ای که انعطاف پذیر نباشد و پیچیدگی آن سبب عدم درک کارکنان و مانع نوآوری های آنها می شود.
• مدیریت عالی قادر نباشد که برنامه های عملیاتی و میان مدتی که توسط مدیران میانی، روسای بخشا، معاونت ها و واحد های اجرایی تهیه و در دست اجرا دارند، نظارت، ارزیابی و با برنامه های کلی تطبیق و اصلاح نماید.
• مدیران عالی تصمیماتی مبتنی بر احساسات و بینش شخصی اتخاذ کند که با برنامه ریزی تدوین شده و رسالت سازمان رسمی متضاد باشد.