چالش های سازمانی مدیران امروز( پرداخت به موضوع اضافه کار و ماموریت )
پرداخت حق الزحمه ی اضافه کار و ماموریت، دو معضل اساسی نظام اداری دستگاه های دولتی و غیر دولتی است که به عنوان ابزار تنبیه و تشویق در اختیار مدیران قرار گرفته که به نوعی باعث اسارت و ذلت کارکنان و سبب حسادت ها و کدورت های کارکنان در محیط سازمانی همواره مسئله ساز نظام بوروکرراسی کهنه ی ایران بوده است و به نوعی طبقه بندی صنفی را در درون سازمان سبب می شود.
گرچه در طراحی حقوق و مزایا ادعا می شود کلیه ابعاد و ویژگی های شغل و شاغل ( تحصیلات، سوابق تجربی، آموزش، سختی محیط کار، حوزه ی سرپرستی، مسئولیت دارایی ها، شرایط بد آب و هوا، حوزه ارتباطات و ... ) در نظر گرفته می شود و بر آن اساس احکام کار گزینی افراد صادر می شود ولی مزایای خارج از احکام کارگزینی سبب بسیاری از ناعدالتی های درون و برون سازمانی شده است.
در واقع دولتمردان و قانونگذاران نظام اداری و بودجه بندی با علم به اینکه پرداخت های اضافه کار و ماموریت کارکنان بعضا در برخی دستگاه ها تحت عنوان ماموریت نرفته و یا اضافه کاری صوری فقط بعنوان جبران کسری حقوق و دستمزد صورت می گیرد و هیچ گاه به فکر تهیه راهکار اصلاحی نبوده اند و هرگونه اقدام به تغییر در پرداخت اضافه کار و ماموریت توسط مدیران تحول گرا، سبب مقاومت های شدید کارکنان شده و در نهایت آنها نیز مجبور به ادامه ی سنت و سیاق عرفی سازمان به سبک گذشته می شود.
این موضوع جزئی از فرهنگ غلط سازمانی ما شده است که اثرات مستقیم و غیره مستقیم آن در نظام اقتصادی کل جامعه به وضوح دیده می شود.
پرداختن به این معضل مدیریتی و سازمانی نیاز به جسارت و نگرشی تحول گرا وسنت شکن دارد که کمتر کسی به آن پرداختی تحقیقی و علمی داشته است.
پس باید سعی شود که با تجزیه و تحلیل واقع گرایانه به معضلات این پدیده ی دیرینه در نظام اداری پرداخته شود و در نهایت راهکار های کاربردی، جایگزین افزایش دریافتی کارکنان و همچنین نیاز سازمان ها به خدمات کارکنان در ساعات غیر اداری را ارائه نمود تا در نظام جدید سازمانی مورد استفاده ی شرکت های خصوصی و دولتی قرار گیرد.
