سازمان های مجازی
اگر بتوان تشکیلات و مکان هایی را اجاره کرد، چه نیازی است که آنها را خریداری نمود؟
همین اندیشه اساس و پایه ی سازمان های مجازی است. سازمان مجازی یک سازمان کوچک و مرکزی است که منابع اصلی خود را از سایر سازمان ها تامین می کند. یک سازمان مجازی از نظر ساختار بسیار متمرکز است و به ندرت دارای واحدها و دوایر تخصصی و یا وظیفه ای می باشد.
شرکت های بزرگی چون نایک، ریبالک، لیز کلیبرن و کامپیوتر دل تعداد انگشت شماری از هزاران شرکتی است که تاسیس شده اند، بدون داشتن تشکیلاتی متعلق به خود، صدها میلیون دلار داد و ستد می کنند.
این پرسش مطرح می شود که چه چیز در حال رخ دادن است؟ در پاسخ باید گفت که سازمان ها در پی انعطاف پذیری بیشتر برآمده اند. این سازمان های مجازی باعث شده اند تا شبکه های ارتباطی به وجود آیند و آنها بتوانند امور تولید، توزیع، بازاریابی یا هر کار دیگری که به نظر مدیر می تواند بهتر و ارزانتر انجام داد، طبق قرارداد به وسیله ی شرکت های دیگر انجام شود.
در سازمان های دیوان سالاری یا بوروکراسی چندین سطح عمومی از نظر مدیریت وجود دارد و کنترل از طریق مالکیت به دست می آید، ولی در سازمان مجازی درست نقطه مقابل این وضع مشاهده می شود. در سازمان هایی که ساختار دیوان سالاری دارند تحقیق و توسعه، تولید، فروش و بازاریابی در جاهایی انجام می شود که در مالکیت شرکت است. همچنین شرکت افرادی متخصص همچون حسابدار، کارشناس امور انسانی و وکیل استخدام می کند، ولی در سازمان های مجازی این وظایف یا کارها را از منابع خارجی تامین می نمایند و تنها بر کارهایی تاکید می شود که سازمان به بهترین شیوه از عهده ی انجام آنها برمی آید.
از مزایای عمده سازمان های مجازی این است که بسیار انعطاف پذیرند. برای مثال به فرد اجازه می دهد که اگر یک پدیده ی نو، اختراع کرد با پول بسیار اندکی بتواند آن را عرضه کند. نمونه آن مایکل دل بود که توانست در نخستین سال های فعالیت خود شرکت کامپیوتر دل را تاسیس کند و توانست به صورتی موفقیت آمیز با شرکت های بزرگی چون ABM به رقابت برخیزد.
منبع از کتاب رفتار سازمانی
تالیف رابینز
