نظریه نوین مدیریت ( تئوری سیستم )
System Approach
در نظریه کلاسیک سازمان به عنوان یک سیستم بسته مورد بررسی قرار می گیرد، ولی در نظریه های نوین، سازمان، یک سیستم فنی – اجتماعی تلقی می شود که برای رشد و کمال بایستی همواره خود را با عوامل متغییر داخلی و خارجی سازگار و هماهنگ سازد. سیستم سازمانی دو جنبه دارد: یکی جنبه فنی که شامل وظایف تخصصی، ساختمان و ماشین آلات، وسایل و ابزار و تکنیک های کار می شود و دیگری جنبه اجتماعی که مشتمل بر روابط کارکنان در داخل دستگاه می گردد.
اگر سازمان را به عنوان یک سیستم تلقی کنیم، از سیستم های فرعی متعددی مانند روابط بین افراد، سازمان رسمی، سازمان غیر رسمی، روابط ناشی از نقش و مقام و روابط حاصل از محیط فیزیکی کار و تکنولوژی تشکیل می شود. در داخل سیستم دو نوع کنش و واکنش وجود دارد، یکی درونی و دیگری برونی .
عمل ارتباطات و حفظ تعادل بین اجزا سیستم و مداومت تصمیم گیری موجب می شود که همبستگی درونی و برونی سیستم جهت ثبات و یا رشد دستگاه تحقق یابد. استقرار مکانیزم بازخور برای حفظ تعادل و پویایی سیستم ضروری است.
ابزار اساسی برای توسعه یک سیستم خوب کانالهای ارتباطی و سیستم های اطلاعاتی خوب هستند زیرا زیر مجموعه ها و عناصر سازمان در ارتباط با یکدیگر عمل می کنند و اگر مدیری متوجه نباشد که در یک قسمت از سازمان چه اتفاقی رخ می دهد مطمئنا دیگر قسمت ها فلج می شود. تا به حال در بسیاری از سازمان ها مدیران از سیستم های کامپیوتری به عنوان یک وسیله عادی در کار روزانه شان استفاده کرده اند. در آینده ما شاهد ظهور سیستم های به اصطلاح متخصص خواهیم بود که کمک بزرگی به مدیران خواهند کرد مخصوصا در امر تصمیم گیری امور، این سیستم ها با یک دگمه اطلاعات مورد نیاز را برای مدیر فراهم می سازند.
برگرفته از کتابهای مدیریت در آینده و سازمان ومدیریت
